Prawdziwe tłumy zjechały się na ostatni warsztat w St Hugh College, który poprowadził legendarny Dan Siegel. Daniel J. Siegel to profesor psychiatrii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles zajmujący się dziećmi, nastolatkami i dorosłymi, psychoterapeuta, autor wielu cenionych publikacji, w których omawia szczególnie rozwój umysłu ludzkiego, a także dyrektor Mindsight Institute – centrum edukacji w obszarze neurobiologii interpersonalnej. Profesor Siegel jest twórcą pojęcia psychowzroczności, które powstało do opisania innowacyjnej metody łączącej neurobiologię z praktyką psychoterapeutyczną. Niektóre, najbardziej znane publikacje profesora Siegela to:

„Potęga obecności. Jak obecność rodziców wpływa na to kim stają się dzieci, i kształtuje rozwój ich mózgu.”

„Aware. Świadomość. Nauka i praktyka obecności.”

„Mózg na tak. Jak pielęgnować w dziecku odwagę, ciekawość i odporność psychiczną.”

„Psychowzroczność. Mindsight.”

Zdaje się jednak, że warsztat to za małe słowo, aby objąć to wydarzenie. Kameralna sala pękała w szwach próbując pomieścić podróżnych z bliskich i odległych zakątków świata – Australii, Wietnamu, USA, Kanady, Chin. Wśród nich osoby, które od lat podążają za Danem gdziekolwiek zmierza dzielić się nie tylko ogromną wiedzą integrującą obszary psychologii, pediatrii, psychiatrii, nauk kontemplatywnych, a nawet fizyki kwantowej, ale również niezrównaną umiejętnością przekazywania trudnych zagadnień w jasny i inspirujący sposób. Podobnie każda godzina całodniowego warsztatu przesiąknięta była treścią do swoich umownych, ale wciąż obowiązujących granic. Nauką, wiedzą, badaniami, które przenikają się tworząc opowieść, historię o nas samych. O tym za czym tęsknimy, czego szukamy i dotykamy w praktyce uważności, medytacji, kontemplacji sztuki, modlitwie, miłości i wielu innych, które łączy doświadczenie przebywania w głębokiej i nieograniczonej jedności z tym, co istnieje. Dan opowiadał jak różne dziedziny nauk dochodzą do tego samego miejsca i jak z tej perspektywy można postrzegać i leczyć zaburzenia, patologie, cierpienie w sposób, który nie amputuje, lecz integruje i pozwala świadomie przekraczać wzorce, które nas ograniczają w pełnym przeżywaniu życia. Dalej omawiał i pozwalał nam doświadczyć jak różne aspekty wielowymiarowej architektury świata wewnętrznego, które kształtują sposoby interakcji ze światem zewnętrznym, możemy rozpoznawać i przemieniać w praktyce uważności i samoświadomości z więzień w nasze osobiste, kreatywne „place zabaw” (prison vs playground).

Artykuł Wspomnienie z warsztatu z profesorem Danielem Siegelem w Oksfordzie. pochodzi z serwisu Krystyna Rybińska.

A sam program Deeper Mindfulness? 
Wspaniały. Głęboko przemyślany i przemedytowany w każdym calu. W klarowny sposób wyjaśnia wiele aspektów, które dotychczas pozostawały skryte w cieniu, niedopowiedziane i pozwala ich doświadczyć, prowadzi w nowe obszary, inspiruje, ale co najważniejsze – przemienia i uzdrawia. Uczy dostrajania uwagi i uwrażliwienia wewnętrznej percepcji na subtelne odczucie tonalności/smaku wszelkich zjawisk (w sanskrycie „vedana”), które wchodzą w kontakt z naszym umysłem (w sposób świadomy i nieświadomy) zarówno z otoczenia, jak i z naszego wewnętrznego świata uruchamiając w mgnieniu oka reaktywność często prowadzącą do cierpienia. Uczy również budowania pełnej wdzięczności i życzliwości relacji z własnym umysłem w bardzo autentyczny, wręcz organiczny sposób. A to wszystko, aby przebudzić się do życia bardziej świadomego, głębszego, piękniejszego. 
Zachęcam gorąco do zaczytania się w książce oraz samym programie, którego opis znajdziesz tutaj (link). 

Artykuł Deeper Mindfulness i wspomnienie szkolenia z profesorem Markiem Williamsem na Uniwersytecie w Bangor pochodzi z serwisu Krystyna Rybińska.

Artykuł Rozmowa: Wierzę, że uważność pomaga odbudować autentyczną relację zarówno ze światem wewnętrznym, jak i zewnętrznym (Dziennik Bałtycki) pochodzi z serwisu Krystyna Rybińska.

Wspomnienie z Oksfordu – Trauma-Sensitive Mindfulness z Davidem Treleavenem i o tym, że medytacja może szkodzić.

We wrześniu tego roku miałam ogromne szczęście znaleźć się w kolebce programu MBCT (Terapii Poznawczej Opartej na Uważności) – Uniwersytecie w Oksfordzie na corocznym MBCT Trained Teachers Gathering i uczestniczyć w warsztatach z wybitnymi nauczycielami. Chciałam Wam troszkę o tym opowiedzieć.

Pierwszym z nich był David Treleaven*, który poprowadził inspirujący całodniowy warsztat z Trauma-Sensitive Mindfulness (praktyka mindfulness wrażliwa na traumę). David jest autorem pionierskiej pracy w tym obszarze i zapewne większość osób prowadzących programy interwencji opartych na uważności dobrze zna jego książkę, w której bardzo jasny i przystępny sposób objaśnia czym jest trauma, jak ją rozpoznać i jak dostosować praktyki, aby zapobiegać re-traumatyzacji.

Na książkę Davida trafiłam kilka lat temu, kiedy poleciała mi ją moja superwizorka. Od razu wiedziałam, że jeśli nadarzy się okazja uczestniczyć osobiście w szkoleniu z jej autorem, trzeba zrobić wszystko, aby tam się znaleźć. Tym bardziej, że David mieszka i pracuje bardzo daleko, bo na Uniwersytecie Browna w USA. Książka nie tylko tylko otworzyła mi oczy na wiele ważnych aspektów związanych z PTS i PTSD, ale też pozwoliła zrozumieć i wyjaśnić pewne bardzo specyficzne dla naszej kultury i naszego kraju zjawisko, które sama (nie ukrywam) niegdyś brałam bardzo osobiście! Kiedy to w latach dziewięćdziesiątych zalała nas fala New Age, a w jej nurcie różne tradycje medytacji i jogi przekazywane na wiele sposobów, niemal równolegle dało się usłyszeć głosy mówiące, że medytacja SZKODZI, bo może powodować złe samopoczucie, problemy psychiczne, a nawet epizody psychotyczne. Środowisko propagujące praktyki medytacyjne szybko zamknęło się na tego typu „zarzuty”, podczas gdy „nieoświeceni” stworzyli własny obóz zaciekle wojujący z „sekciarstwem”. Polaryzacja doprowadziła do wypaczenia samego przedmiotu sporu i radykalizacji postaw.

Praca badawcza Davida, w dużej mierze oparta i inspirowana doświadczeniem własnym – wtórnej traumatyzacji przez pracę w więzieniu z osadzonymi za najcięższe zbrodnie wyjaśnia zjawisko „szkodliwej medytacji”. Niewłaściwie i sztywno pojmowana medytacja może szkodzić (wywoływać i eskalować objawy stresu pourazowego) w niektórych przypadkach i nie jest to nigdy wina osoby medytującej. Nasze umysły są na wielu płaszczyznach bardzo podobne, ponieważ pierwotne procesy, które nieustannie stwarzają ich strukturę są te same dla każdego, jednak z uwagi na jednostkowe uwarunkowania, historię, doświadczenia każdy umysł jest w istocie niepowtarzalny. W praktykach uważności odnosimy się do procesów pierwotnych, obejmujemy je świadomością, aby nie podlegać ich wpływowi w sposób bezwolny wiedząc, że z jednej strony te procesy pozwalają nam przetrwać, ale z drugiej mogą nakręcać spiralę cierpienia psychicznego. Osoby cierpiące na syndrom stresu pourazowego są właśnie pod ich wielkim wpływem, który miał za zadanie chronić integralność psychiczną w konfrontacji z ogromnym, niemożliwym do przetworzenia w tamtym momencie bólem. Jednak ten proces ochronny raz aktywowany nie wyłącza się sam z siebie, tylko nieustannie pracuje pomimo upływającego czasu i upływającego życia. Chroniąc, blokując, zamrażając zdolność pełnego przeżywania, odczuwania, jakby jakaś część psychiki trwała w zatrzymaniu, z zamkniętymi oczami, nad tamtą przepaścią. Przepaścią, która być może pojawiła się w naszej indywidualnej historii, a może jej echo zostało nam przekazane kulturowo, a nawet genetycznie.

W trakcie szkolenia David omawiał koncepcję okna tolerancji i ilustrował w rozmaitych ćwiczeniach i praktykach jak pomagać uczestnikom powracać do niego w czasie praktyki i jak je umiejętnie poszerzać przywracając zdolność pełnego przeżywania każdej chwili. Duża część warsztatu dotyczyła wzmacniania nauczyciela – jego umiejętności centrowana i bycia w kontakcie ze sobą. David podkreślał, że to właśnie stopień ucieleśnienia nauczyciela i jego własne okno tolerancji odpowiadają za efektywność wspierania osób z PTS i PTSD wiedząc, że w praktyce uważności wchodzimy w głęboki kontakt ze swoim światem wewnętrznym i uczymy się objąć świadomością, uszanować i zatroszczyć o wszystkie jego części.

Mam nadzieję, że tym krótkim wspomnieniem zainspiruję Was do sięgnięcia po książkę Davida lub do wysłuchania webinaru, który jest dostępny nieodpłatnie na Jego stronie :> Bardzo, bardzo polecam!

* Dr David Teleaven – pisarz, edukator, terapeuta traumy specjalizujący się w integrowaniu świadomości i pracy z PTSD i PTS w obszarze podejść opartych na uważności. Obecnie każda akredytowana interwencja oparta na uważności zawiera perspektywę otwartości i wrażliwości na zespół stresu pourazowego. Najbardziej znany z pionierskiej i bestsellerowej publikacji Trauma-Sensitive Mindfulness. Doktorat obronił na Uniwersytecie w Berkeley, a obecnie współpracuje z Uniwersytetem Browna.

Więcej informacji o Davidzie i jego pracy znajdziesz tutaj:
https://davidtreleaven.com

Dostępne artykuły

• Wspomnienie z warsztatu z profesorem Danielem Siegelem w Oksfordzie.
• Deeper Mindfulness i wspomnienie szkolenia z profesorem Markiem Williamsem na Uniwersytecie w Bangor
• Rozmowa: Wierzę, że uważność pomaga odbudować autentyczną relację zarówno ze światem wewnętrznym, jak i zewnętrznym (Dziennik Bałtycki)
• Wspomnienie z Oksfordu – Trauma-Sensitive Mindfulness z Davidem Treleavenem i o tym, że medytacja może szkodzić.

Napisz do mnie – zrobię wszystko, żeby jak najszybciej odpowiedzieć na Twoją wiadomość:

kursy.mindfulness@gmail.com

Od poniedziałku do piątku od 11.00 do 17.30 jestem dostępna również pod numerem telefonu:

+ 48 510 672 569

Odwiedź mnie na facebooku, żeby dowiedzieć się więcej i być na bierząco z nowymi kursami >

Artykuł Wspomnienie z Oksfordu – Trauma-Sensitive Mindfulness z Davidem Treleavenem i o tym, że medytacja może szkodzić. pochodzi z serwisu Krystyna Rybińska.